گم در مه

یکی از بهترین عطرهای دنیا مال توتونی است که تو شراب خیسانده باشند؛ مثل عطر سیگار لیلا! سیگار سناتور می کشد، شرابی اش را. لم می دهد روی کاناپه و جنگل موهاش صورتش را بغل می‌ کند و بی عار می خندد و بوی شراب و رطب اطرافش را پر می کند. همیشه از آن عطرهای تلخ می زند که من هم یکی اش را دارم که توش صندل و مریم و چوب را در هم آمیخته اند. شلوار سندبادی به پا و تاپ کوتاه نخی به تن لش می کند روی مبل و دنیا را به تخم می گیرد.-ما بالاخره میریم عمان!+من میخوام برم مصر! یا مراکش!-یه چیزی بگو بگنجه مادرقح..به!+اینم می گنجه تنگ بقیه چیزها!از سیگار شراب اندود کام محکمی می گیرد، جوری که بخواهد آخرین نفس زندگی اش را با تمام ولع و اشتیاق فرو ببرد؛ نفسی که قرار نباشد ممد حیات باشد و پشت بندش فرحت ذاتی بیاید.+می میری الان نفله!می زنم توی سرش. ریسه می رود از خنده. لاینقطع می خندد، بی گرفتن نفسی.تفریح ما چیست لیلا؟ الان که تماشات می کنم که دوباره زده ای روی آن کانال یوتیوب موردعلاقه مان و ابجد هوس نگاه می کنی و عین من محو شیطنت های پسربچه ای در قامت یک مرد میانسال شده ای که اسمش ابوسامی است، می بینم من و تو بس که حوصله هامان را گره در گره زده ایم نای انجام کاری جز همین را نداریم. تا سر کوچه رفتن برای مان شده مسأله، آن وقت تو برای من از عمان و من از مصر برای تو داستان می بافیم. خوب شد آمدی خیابان پشتی بیمارستان خانه گرفتی تا گاه و بی گاه بچپم توی خانه ات و از آن قهوه هات بخورم و بوی توتون شراب اندودت دیوانه ام کند. تو سیل دود روانه کنی و من از به سینه کشیدن این همه عطر دلخواه مرز جنون را رد کنم... لیلا! می خندد. انگار همه ی ذهنم را تا ته تهش خوانده باشد، عین کف بین قشقایی که در کنجی کور توی سبزه میدان گم در مه...

هر چه دعا و سوره که از قرآن حفظ بود قبل رفتن خواند. راه نیفتاده باران بلا بارید. پرسید من که از مهمات هرچه به خاطرم آمد خواندم. ندا آمد این بلای تو نیست، جزای دیگری است. ساکن و صبور بنشین تا به وقتش که ان الله مع الصابرین....صبور نبود. صبر بلد نبود. اما آموخت...ما ناشکرِ بودنت نبودیم ونیستیم. هر لحظه حرف زدن با تو موهبتی است بی تکرار و قدر دنیایی می‌ارزد... شاید این امتحانِ تو باشد حاجی! و ما اشتباهی داریم پای این همه سؤال سخت و بی جواب، جواب می نویسیم؛ مهمل و از در و بی در! گناه ما چیست؟ قدر می دانیم و قدر دانسته نمی شویم تا روزی که ما تمام شویم و تو حسرت بکشی... گم در مه...

هر هوای ابری و سرمای برف آلودی مرا یاد مشهد بچگی هایم می اندازد. برف های طولانی، زمستان های بی پایان، بهار و تابستانی که آن قدر باران می بارید که گویی عجله دارد زودتر به پاییز پربارش بپیوندد! شاید باورت نشود، مشهد بچگی های من ده ماه در سال بارندگی داشت: از شهریور بگیر تا خرداد سال بعد! هوا همیشه خنک بود حتی در چله تابستان. مشهدی ها کمتر با کولر آبی روی پشت بام که در شهرهایی مثل تهران رایج بود، آشنایی داشتند. ما کولر نداشتیم، اما خنکای نسیم همیشه مور مور می انداخت توی تن مان. الان اما مثل خیلی جاهای دیگر بارندگی به سه چهار ماه رسیده. چه شد که این یادم افتاد؟ هوای ابری و سرمای برف آلود امروز تهران باعثش بود و دوستی نویسنده که از مشهد زنگ زد و گفت برای مجموعه داستانهای شهر یک کار کوتاه از من می خواهد و گفت باید خیلی مشهدی باشد! تازه یادم افتاد از مشهد کم نوشته ام و از کودکی ام در آن جا خیلی چیزها نگفته ام. گرچه داستان نوشتن سفارشی نیست. باید غریزه ات همراهی کند تا بتوانی پیش بروی. اما دلم بدجور هوای آن شهر را کرد. شهری که کوهستان بغلش کرده از چند طرف و راه به کویر هم دارد و علیرغم تصورات آنها که ازش دورند خشک و کویری نیست.شاید داستانی درباره مشهد نوشتم و دادمش که بخوانی، از مشهد سالهای دور......از اینها یاد آن شعر حافظ افتادم که می گفت: گل به جوش آمد و از می نزدیمش آبی/ لاجرم زآتش حرمان و هوس می جوشیم. برای مشهد هم شاید این طور است. الان این شهر شده حسرت من. هرچند هیچ گاه نتوانستم لهجه شیرینش را حرف بزنم، چون خانواده به شدت متعصب ترکی داشتم که فارسی حرف زدن را در خانه و محله قدغن کرده بود. از نوجوانی به بعد هم که دیگر کوچ کردیم و مشهد افتاد هزار فرسخ آن سوتر. (Why گم در مه...